De scheet van vieze Fur

Ik zal eerlijk zijn, van muziek weet ik maar weinig. Al jaren luister ik alleen in de auto naar de radio. Radio 1 meestal en als ik dat zat ben gaat de radio uit of een cdtje aan. Oude Argentijnse tango's of jazz.

De band "De Jeugd Van Tegenwoordig" ken ik wel van naam maar ik kende geen enkel liedje. Nou ja, behalve dan één van hun grootste hitsWatskeburt.Tot zover reikt mijn kennis. Van bandlid Freddy Tratlehner had ik ooit nooit gehoord. Ik haast me om te zeggen dat dat echt aan mij ligt. Maar dit terzijde.

Ik mocht hem fotograferen voor Esquire. Manager Daan vraagt waar ik wil afspreken: ergens in Amsterdam-Zuid, of Oud-West. Omdat ik het niet weet vraag ik of hij een voorkeur heeft. "Doe maar bij het Picassobeeld in het Vondelpark". Het Vondelpark herbergt gewoon een beeld van Picasso...Weer wat geleerd. Prima, daar redden we ons wel. Het blijft toch altijd improviseren.

Dankzij Wikipedia weet ik inmiddels dat Freddy beter bekend is onder de naam Vjèze Fur. Vieze Fur. Ik heb hem even gegoogeld zodat ik hem kan herkennen als ik sta te wachten bij dat Picassobeeld.

Het is een mooie dag, dus best druk in het Vondelpark. Op de afgesproken plek voetballen een paar opgeschoten pubers. Ze knallen af en toe nietsvermoedende fietsers bijna van hun fiets af. Freddy is op tijd. Ik herken hem van de plaatjes. Relaxt gekleed in korte broek en T-shirt parkeert hij zijn fiets midden op het gras.

Zoals meestal bij mijn fotoshoots probeer ik verschillende plekken te gebruiken als achtergrond. Het Picassobeeld heeft een mooi zwart-wit gevlekte achterkant dat het in zwart-witfoto's met hoog contrast goed zal doen, de bosjes achter het beeld zijn mooi donker, en om de hoek zit een afbakening voor toiletten die ook als achtergrond kan functioneren. Op ons gemak doen we het rondje langs deze plekken. Af en toe onderbroken door tieners die graag met hem op de foto willen. Hij staat het geduldig toe. Waar is de tijd van handtekeningen gebleven?

We eindigen waar we begonnen, bij Picasso. Ik maak de laatste foto's met mijn Rolleiflex, ouderwets op film. Tussen de foto's door praten we een beetje over koetjes en kalfjes. Net als ik Freddy wil vragen waar zijn bijnaam vandaan komt, laat hij zonder met zijn ogen te knipperen een luide scheet vrij. Hij kijkt er zeer voldaan bij. Nog een laatste, gehaaste, droge metalen klik van mijn Rolleiflex om het rolletje vol te maken. We zijn klaar. Ik weet genoeg.

Klik op de foto voor meer foto's van deze shoot.

Klik op de foto voor meer foto's van deze shoot.